Thanks GOD for everything: January, 2009

January 29

ความเป็นผู้ใหญ่ของเรามันหายไปไหนหมดแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้มีความสุขมากมาย อยู่คนเดียวได้ไม่กลัวอะไร

แต่เมื่อเริ่มปีใหม่ เริ่มละคร THESIS รู้สึกตัวเองตกอยู่ในวังวนเดิมๆ เหมือนตอนปี 1 ไม่มีผิด

มันเป็นความรู้สึกเดียวกัน มันทรมาน ใจจริงๆไม่อยากเป็นแบบนี้ แต่มันมีบางสิ่งบางอย่างที่ดึงเราเข้าไปเรื่อยๆ

จนตอนนี้มันเหมือนถอนตัวไม่ขึ้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพระความจริงในใจมันฟ้อง

อาจจะมีพลาดไปบ้าง แต่ก็ยังต้องทรมานในการลงแดง ในการควบคุมตัวเอง

แม้การกระทำของวันนั้นและวันนี้จะต่างกัน แต่ความรู้สึกในใจมันไม่ต่างกันเลย

รู้สึกตอนนี้กำลังพ่ายแพ้ตัวเองอย่างสิ้นเชิง รู้ว่ามีคนๆเดียวที่ช่วยได้

แต่เรากลับลืมเค้าไปเสียสนิท

ไม่ต่างจากวันนั้น

เราก็ลืมเค้า

กลับไปเถอะหลิว ไปที่ที่ดีที่สุด อย่าออกมาเที่ยวเล่นแบบนี้เลย

มันอันตราย ไม่คุ้มค่าแม้ซักนิดเดียว